Majstersztyk. Dziwne że większość o niej słyszała, a mało kto grał ;).

Alan jest po prostu swietny. Fabula gry wciaga niesamowicie, az chce sie caly czas grac. Klimat jest genialny. Muzyka i grafika AW to bardzo wysoki poziom. Jak już mialbym sie do czegos przyczepic to ta ciagla walka miedzy epizodami - caly czas to samo (Idz a po drodze zabij wszystko co wyskoczy zza drzewa). Smialo moge polecic tym, ktorzy lubia jak ciarki przeskakuja po pleckach:)

Prosta, niewymagająca strzelanka, która w telegraficznym skrócie prezentuje najważniejsze wydarzenia z „Casino Royale” i „Quantum of Solace”. Nic nowego w gatunku, nic nowego w dziedzinie gier o Bondzie, ale za dwadzieścia złotych stanowi przyjemną rozrywkę na jedno popołudnie i kawałem wieczora, a później bez żalu można ją odsprzedać na Allegro. Żałuję tylko, że prawie cały nacisk położono na strzelanie, a mniej na elementy zręcznościowo-skradankowe i że zabrakło pościgów samochodami. Na plus można jeszcze zaliczyć przyzwoity polski dubbing – aż się zdziwiłem, że „Bond” bez Craiga, Dench, Green i Kurylenko brzmi tak przyjemnie i nie razi sztucznością.

Od oficjalnej zapowiedzi do dnia premiery minęły dokładnie trzy lata (a dokładniej trzy lata i trzy dni). W medialnych plotkach zaoferowano graczom informacje o multiplayerze, czy nieliniowości. Ostatecznie zabrakło i jednego, i drugiego. Gra miała być hitem tego roku, a recenzje wskazują, iż jest to gra jedynie dobra. Czyżby przerost formy nad treścią?
Otóż nie. Opowieść Vita i jego przyjaciela jest fantastyczna, ale i przewidywalna, choć to, co widzimy na ekranie sprawia, że czujemy się w jakiś sposób zaskoczeni. Postacie są złożone i poprawnie zagrane głosowo. O ile brak multiplayera i jakiejkolwiek swobody fabularnej można przeżyć, o tyle istotną wadą jest brak jakichkolwiek zadań pobocznych, odskoczni od opowieści, która mogłaby spragnionym rozgrywki dostarczyć kilka godzin więcej w Empire Bay.
W jakimś stopniu brak tego elementu rekompensuje fantastyczna, licencjonowana muzyka z lat pięćdziesiątych oraz kilkadziesiąt rodzajów samochodów z tejże epoki. Buduje to niesamowity klimat, podobnie jak skryptowane elementy, takie jak kłócące się małżeństwo, romansująca ze sobą na klatce para itd.
Druga Mafia to świetny produkt, choć nie ukrywam, że spodziewałem się więcej (zresztą, nie ja jeden, co widać po recenzjach). Mniej więcej trzynaście godzin zajęło mi przejście gry i powiem szczerze, że jeśli pojawią się płatne dodatki DLC, z pewnością je kupię.

Nietypowy przedstawiciel MMO. Brak otwartego świata, nie wpływa na odbiór produktu. Zadania wykonuje się w małych grupach od 6 do 12 osób. Dużo możliwości rozwoju postaci.

Gra jest po części darmowa. Część zawartości trzeba odblokować za pomocą specjalnych punktów, które można zdobyć grając albo płacąc. Jest to dosyć wygodny sposób dla ludzi,którzy nie mają dużo czasu na granie. Już odblokowana zawartość zostaje na naszym koncie na zawsze, a do gry można powrócić po jakimś czasie bez obaw, że coś znikło z naszego konta.

Polecam spróbować każdemu pasjonacie D

W 100% daje Alanowi 100 % :P Tak Alan Wake to gra akcji otoczona w thrillera. A więc zacznijmy od fabuły. Alan Wake jest popularnym pisarzem, który cierpi na zaniki pamięci. Wraz z jego żoną Alicją postanawiają wyjechać z Nowego Jorku na wakacje. Gdzie ? Wybierają Bright Falls małe miasteczko otoczone górami lasami i mała rzeką. Podczas jazdy do miasta Alan nawiedza dziwny sen, w którym pewien duch mówi mu, że będzie musiał walczyć z siłami ciemności. Czym ? Latarką, która ma mu przysłużyć do pokonywania Opętanych, czyli ludzi lub inne rzeczy opętane przez ciemność. Jednak później sen zamienia się w prawdziwy koszmar w realnym świecie. Gdyby nie jego zaginiona żona już dawno by z tamtą uciekli. Alan rusza na ratunek swojej Alicji. Wiele elementów mógłbym jeszcze wam opowiedzieć, ale uznał bym to za Spoiler. Grafika hmm jak zawsze piękna jak na gry na ten rok :p ładne krajobrazy gór, lasów, domów i otoczenia, a szczególnie ciemności, którą nie raz zobaczymy :). Jak już wspomniałem Alan to gra, która ma przypominać thirilera to oznacza, że gra jest podzielona na episody (odcinki) jest ich hmm 6 nie pamiętam. Minusy są takie, że gra jest bardzo liniowa, a poza tym tylko grać.
PODSUMOWANIE:
PLUSY:
grafika
gra utrzymana w klimacie thrilera
łatwa (zależy od poziomów)
system walki i uników
dużo ciemności
gra trzyma w napięciu do ostatniego końca
MINUSY:
- liniowość
- krótka :(

Tak jak Manolito czekam na 2 część przygód Alana Wak'a. Naprawdę warto zagrać. Polecam Worm

Jednym słowem hmm GTA na Dzikim Zachodzie ! Pozycja obowiązkowa

W 2003r. ta gra była istnym hitem czasów. Doskonała grafika, fabuła i jazda motocyklami (nie było tego w GTA3). Oczywiście mówię to w charakterze tamtych lat. Jednak nie oszukujmy się to przecież GTA i nawet w dzisiejszych czasach gracze chwalą sobie wszystkie serie GTA.
I tak będzie w następnych latach...

Rockstar dziś jest potentatem, jeśli chodzi o deweloperów gier. Podobnie jak Blizzard, czy BioWare, ich produkty zawsze były o klasę lepsze od konkurencji. Niestety, najlepsze gry wszystkich tych firm już wyszły i nie zapowiada się, by cokolwiek postawiło poprzeczkę wyżej. W przypadku "Gwiazy rocka" najlepszą do dziś jest Vice City.
GTA z 2003 roku dostarczyło mi najwięcej frajdy z rozgrywki. Klimat Miami został oddany fantastycznie i głównie za to darzę VC największą sympatią. Tytuł ten do dziś intryguje swoim, można powiedzieć, urokiem. Moja procentowa ocena jest bliska ideałowi, bo tak naprawdę nie ma się do czego przyczepić. Mnie jednak nie podoba się, podobnie jak w GTA III, bezpłciowość protagonisty.

Dla każdego posiadacza wii pozycja obowiązkowa :) . Graficznie wymiata, grywalność przednia. Zabawa dla graczy w każdym wieku ;) !

Ta gra ma świetną grafikę i właściwie tylko tyle dobrego można o niej powiedzieć. Poza tym, to shooter jakich wiele, nano-skafander nie jest niczym nowym, fabuła jest raczej średnia.
Fakt, powalający wygląd może sprytnie ukryć pewne braki. Przede wszystkim Crysisa nie gra się z przejęciem, jest mało wciągający. Przeszedłem i nie mam ochoty wracać do tej gry. Oczywiście, to dobry produkt, ale nie fenomenalny, a już z pewnością nie nowatorski.

Divinity II do dobra gra, z ogromnym potencjałem. Jest bardzo wymagająca, przez co przed popchnięciem fabuły do przodu trzeba się sporo napracować zabijając potwory i wykonując zadania poboczne, a niestety, nie jest to interesujące na dłuższą metę zajęcie. Poza tym, wiele do życzenia pozostawia optymalizacja, która jednak nie jest najgorszym elementem tej produkcji.
Przede wszystkim możliwość gry smokiem sprawia niebywałą radochę, a rozwój postaci nie musi wcale skupiać się na dopieszczaniu jednej profesji. Nie podoba mi się za to, że DII wygląda trochę jak "singlowe MMO", czyli nabijanie poziomu na słabszych stworkach, by móc swobodnie poruszać się po dalszych terenach.
Rozgrywką mimo wszystko jest liniowa, wybór od czasu do czasu ogranicza się do bycia dobrym lub złym, czerń i biel, zero szarości.
Uważam, że warto się Ego Draconis zainteresować, bowiem przez wysoki poziom trudności ta gra to prawdziwy hardcore.

Po co wogóle robić recenzję do tej gry :) przecież to Starcraft 2 !!!

"Torchlight" to tytuł nowej gry twórców Diablo I, II, a już niedługo III.
Zacznijmy recenzję tradycyjnie od fabuły. Gra zaczyna się od wybrania bohatera (o tym na dole). Mamy do wyboru 3 postacie : Niszczyciela, Łowczynie i Alchemika. Można się domyśleć, że Niszczyciel to typowy barbarzyńca z Diablo, Łowczyni posługuje się bronią na odległość (łuki, pistolety) a Alchemik to zwyczajny mag. Na nieprzebytych głębokościach korytarzy kopalni Torchlight (główne miasto) objawiło się zło. Musimy przedrzeć się przez labirynty jaskiń i zastępy potworów z piekła rodem by odkryć pechowaną przeszłość. Jednym słowem coś siedzi głęboko w ziemi a my musimy to rozwalić :)
Czas na interfejs gry. Każdy z innych bohaterów ma swoje własn "drzewko" umiejętności. To oznacza, że jak wbijem nowy poziom doświadczenia dostaniemy punkt na nową umiejętność oraz 5 pkt. na generowanie postaci (magia, siła, zręczność, obrona). W grze mamy zadania poboczne. Są one przy 3 Npc. Pierwszym jest badacz, któremu zawsze trzeba przynosić nowe kryształy do badań. Oczywiście kryształy Żaru (tak się nazywają) są na coraz to odległych poziomach kopalni. Drugim jest pewien robopoeta, który tworzy ballady na naszą cześć, by dostać exp i jakiś podarunek (broń, zbroja itp) musimy ubic bossa, który jest na coraz to odległych poziomach kopalni. Trzecim jest pewien chłop, który szuka pradawnych artefaktów. Otwiera on nam portal a my musimy ubić wszystkie monstra i przynieść daną rzecz. Oto i zadania poboczne w Torchlight... a główne domyślacie się :) są one zróżnicowane pod tym względem, że zawsze cos innego jest na odległych części kopalni.
Ścieżkę dźwiękową napisał sam Matt Uelmen, który zrobił soundtracki do Diablo I i II,a oto i próbka tego co usłyszymy w grze http://www.youtube.com/watch?v=uXI8v6Dw19k
No to dlaczego dałem tej grze tylko 70 % ? , a dlatego, że momentami nudzi niekiedy trzeba się przymuszać do grania. Ale cała reszta jest w dechę.

PODSUMOWANIE:
PLUSY:
ładna grafika
4 poziomy trudności
doskonały hack’n’slash
3 bohaterowie i zawsze co innego :)
NEUTRALNE:
(możecie zaliczyć do minusów albo plusów to już od was zależy)
! niekiedy jest nudno
! łatwa (albo trudna)

Jednym słowem Torchlight już jest i nie trzeba czekać na Diablo 3... żartowałem :)

Pozdrawiam