"W "Dead Space" w bardzo realny sposób jesteśmy niemal bezbronni i zdani na łaskę jeśli nie okoliczności, to szeregu czynników, których tylko idealne ułożenie daje szansę na przerwanie";
""Dead Space" jest mocno podszyta gotyckimi elementami, których dyskretna obecność jedynie pogłębia przerażenie gracza";
"Ciułanie takich czy innych jednostek energii czy przedmiotów to jedynie metafora jednego z elementów systemu miary postępów w grze, ale czy w tak intensywnej grze przetrwania musi się to odbywać przy pomocy zbierania świecidełek?".

„Możecie to nazywać survival horrorem w realiach science-fiction, ale Dead Space nie przynosi gatunkowi żadnej ujmy, dzięki dynamicznej akcji, pełnej napięcia, szybkiego tempa i ekstremalnej przemocy. Dodajmy do tego klimat, który zalezie Ci za skórę i sprawi, że będziesz podskakiwać na krześle.”

Twinkle, twinkle, little star, How I wonder what you are!

Tymi słowy rozpoczyna się intro do Dead Space, notabene jest ono jednym z najbardziej klimatycznych wprowadzeń, jakie kiedykolwiek widziałem w grach w ogóle. Większość z Was z pewnością kojarzy słowa powyższej kołysanki, jednak nie każdy zna uniwersum Dead Space. Przede wszystkim uderza ogromny kontrast pomiędzy tym zestawieniem-miluchnej i cieplutkiej pioseneczki nuconej dzieciakom przez kochających rodziców, a tragicznym, dramatycznym światem Martwej Przestrzeni. Cóż nasuwa mi się tylko jedno słowo, które idealnie oddaje charakter tej gry: SZALEŃSTWO. Ale po kolei...

Alter Ego

Wcielamy się w Isaaca Clarke, inżyniera należącego do firmy Concordance Extraction Corporation, która zajmuje się poszukiwaniem i wydobywaniem surowców w galaktyce. Pozyskiwaniem zasobów złóż zajmują się ogromne statki (giant mining ships). Jednym z nich jest Ishimura. Od dłuższego czasu istnieją problemy z nawiązaniem kontaktu z załogą tego Planeto-łamacza. Przyczynę owej „ciszy” upatruje się w problemach technicznych stacji nadawczych. Logicznym zatem staję się fakt, że wśród ekipy ratunkowej znajdują się inżynierowie. Cóż, jak się później okaże, źródło problemu jest zgoła inne, niźli można było przypuszczać...

Kazamaty Ishimury

To co zobaczymy podczas eksploracji pokładu statku przyprawia o mdłości i konwulsje. To istna masakra! Na każdym kroku możemy dostrzec rozczłonkowane ciała załogi, ściany wymazane wnętrznościami i krwią. Widok jest makabryczny.
Nie będziemy prześladowani jedynie przez sceny ludobójstwa. Nie, to byłoby zbyt błahe… na każdym kroku, za każdym rogiem ciemnego korytarza czyhać mogą Nekromorfy – okropne człekokształtne maszkary. To właśnie ten gatunek przyczynił się do nastania błogiej „ciszy” na wydobywczym statku. Nekromorfy (nazwa nie jest przypadkowa), są bardzo agresywną formą życia, więcej, ciało ludzkie służy im jako materia, z której są w stanie tworzyć kolejnych przedstawicieli gatunku. Są zawzięte, przebiegłe, walczą w grupach i niejednokrotnie zaskoczą nas wylatując znienacka w szybów wentylacyjnych. Powalenie tych bestii będzie nie lada wyzwaniem. Mała wskazówka doświadczonego Inżyniera: strzelacie i walcie ile wlezie w kończyny tych poczwar. To metoda naprawdę zbawienna, w momencie szarży całej kompani szkaradnych postaci. Korzystajcie również z dobrodziejstw stazy (alaslow motion, jednakże skutkujące zwolnieniem tylko jednego przeciwnika, a nie całego otoczenia), czy telekinezy (przenoszenie cięższych obiektów).
Obecność Nekromorfów nie jest przypadkowa. Ishimura naruszyła powierzchnię obcej Planety. Pozyskała nie tylko surowce, ale także Artefakt, określony mianem Znaku, który jest przyczyną halucynacji załogi, masowych samobójstw, szeroko pojętego obłędu i ogólnego chaosu. Doskonale obrazuje to film animowany „Dead Space: Downfall” obwieszczając prawdę masowej zagłady przed przybyciem ekipy ratunkowej. Film jest swoistym preludium, które wzbogaca fabularną całość Martwej Przestrzeni. Warto poświęcić mu czas.

Gra Roku 2008?

Dead Space to pozycja, o której w przeciwieństwie do „wielkich hitów”, jest głośniej po niż przed premierą. Gra broni się sama. Przyznam, że doznałem swoistego wniebowstąpienia podczas rozgrywki. Gra jest piekielnie intensywna, akcja wylewa się z monitora paraliżując nas swoim klimatem, atmosferą duszności, strachu zakładającego na nas swoje sidła. Okropny przejaw ludobójstwa wywołał we mnie (rzecz jasna, gdy nie było przy mnie bestii) refleksje. Niejednokrotnie zatrzymywałem się, by spojrzeć prawdzie w jej przepełnione strachem oczy. Przyznam, że te obrazy wywoływały we mnie dziwną, wewnętrzną fascynacje pobudzającą wyobraźnię. Podobne wrażenie obcowania z artystycznym tworem, wywarł na mnie Bioshock. Taka rekomendacja z pewnością wymaga sprawdzenia na własnej skórze jak powinien wyglądać true-survival-horror.