Jako, że kolejne FM-y są do siebie bliźniaczo podobne i obok uaktualnionych składów i kosmetycznych poprawek nie zmieniają za wiele, wymieniłem zmiany edycji 2010, które mają największe znaczenie.
NA PLUS:
- znacząco poprawione transfery (nie ma już np. tak denerwujących masowych emigracji Polaków do lig o wiele słabszych,)
- poprawiona SI (kluby nie pozbywają się dobrych zawodników, grają najsilniejszym składem i często wypożyczają na rok dobrych zawodników w przypadku braków środków na transfer definitywny)
- trenerzy w końcu na coś się przydają (podpowiadają np. których zawodników pochwalić, kogo wart zatrudnić itp.)

NA MINUS:
- braki silnika meczowego (bramki strzelają przeważnie napastnicy, a padają one głównie po strzałach z dystansu. Do tego wynik 0-0 jest w tej grze chyba niemożliwy...:|)
- wzrosły wymagania sprzętowe

Podsumowując, uważam że nowa odsłona najlepszego managera piłkarskiego jest najlepsza od czasów Championship Manager'a 012 :) POLECAM.

Killzone 2 to gra, która wzbudzała emocje przez jeden zwiastun. Wszyscy zastanawiali się: czy będzie tak dobrze? Okazało się, że aż tak wspaniale nie jest, ale mało brakowało, by tą poprzeczkę dosięgnąć, a nawet przeskoczyć. O czym mówię? O grafice oczywiście. Jeśli chodzi o dalsze aspekty. Fabuła w K2, krótko mówiąc (a do tego wyjątkowo brzydko) ssie. Nie dość, że nawet nie zapamiętałem jak się nazywają poszczególne postacie, to jeszcze "zwroty akcji" były tak marne, że absolutnie nie wywarły na mnie wrażenia.
Skąd więc tak wysoka nota ode mnie? Otóż największym plusem K2 jest kamera, a także czysta FPS'owa zabawa jaką ta gra dostarcza.

Jeśli mam być szczery, nie mogę powiedzieć o produkcji krakowskiego Reality Pump nic dobrego. Na szczęście odinstalowuje się szybko i bez problemu.
Jestem fanem gier RPG i po prostu patrząc na takie gry nie mogę zdzierżyć, jak deweloper miał odwagę wydać coś takiego. Fabuła i dialogi słabe, grafika, która według zapowiedzi miała pobić Obliviona zawiodła, w ekwipunku i dzienniku jest za przeproszeniem nasrane i nie wiadomo, od której strony zacząć. Mechanika walki durna niczym w Gothic'u, natomiast postać z całkowitego zera zmienia się w potężnego herosa zbyt szybko.
Mogę uczciwie przyznać, godziny spędzone nad TW były zmarnowane wyjątkowo mocno. Nie chcę mieć nic wspólnego z tą grą, za sequela trzymam kciuki, lecz sam go nie tknę. Dziękuję.

Trzeba przyznać, że druga część przygód nowojorskiego policjanta ma magię, klimat i wciąga. Po prostu wciąga. Nie jest takim kamieniem milowym jak jedynka, bowiem po prostu daje więcej i lepiej, ale jest w tym co robi genialna.

Sukces tego tytułu opiera się na niesamowitym klimacie przebijającym ówczesne produkcje, ale także te obecne. Wspaniałym jest wracać wspomnieniami do czasów kiedy biegałem po plaży udając, że się tam opalam, jeździłem limuzyną przy willi na odpowiedniku Miami Beach i wcielałem się w Tommy'ego Vercetti - pana całego Vice City.